![\"\"](\"http:\/\/buracadasgrellas.es\/historia\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/meiraos-1024x768.jpg\")
A s\u00faa andaina principiou no poboado castrexo de Rebouta ou de Sto. Estevo, pola capela que albergou a talla actual que hoxe se atopa na vella capela. Co paso do tempo o castro foi abandonado e a aldea trasladou o seu emprazamento a un socairo afeito, ben solleiro, amplo, preto de recursos h\u00eddricos, pero; co inconvinte que sup\u00f3n as enchentes que baixaban aba abaixo dende a grande carballeira que se atopa por riba da aldea. As treboadas fortes ameazaban esta aldea e houbo que procurar abeiro noutro lugar. A aldea deixou pegada na toponimia do lugar pois a\u00ednda hoxe atopamos o \u201cSouto da Casa do Campo\u201d, e un cacho de parede que proban a existencia deste poboado. As\u00ed Meiraos mudou o seu emprazamento outra vez e estableceuse no lugar actual para ir medrando co paso do tempo. No entanto; as catro casas do bico da aldea son as m\u00e1is antigas e para a s\u00faa construci\u00f3n empregouse os entullos da Mina da Fonte Vella; amais diso, ti\u00f1an aira individual, algo pouco frecuente no lugar, xa que todas as demais a que ti\u00f1an era comunitaria. A tradici\u00f3n conta que a casa que hoxe atopamos no fondo da aldea, en tempos; foi a cimeira e quedou co nome de \u201cCasa-Nova\u201d Tam\u00e9n a toponimia concorda e al\u00ed mesmo atopamos o souto e mais os prados de \u201c A Cimeira\u201d que nos lembran esa primeira vivenda que se constru\u00edu xusto por riba das outras.<\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"http:\/\/buracadasgrellas.es\/historia\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/torre-do-sancho-768x1024.jpg\")
Neste novo emprazamento as enchentes tam\u00e9n ameazaban as vivendas, malia os esforzos da veci\u00f1anza que tentou desviala dando lugar a uns fondos carriozos que baixan ata o rio, produto daquelas violentas enchentes agravadas pola desaparici\u00f3n daquela frondosa carballeira que foi recuando ata desaparecer por completo cando se empregou a s\u00faa madeira para a construci\u00f3n das novas vivendas. A\u00ednda hoxe atopamos trabes de carballo que proced\u00edan dese lugar dentro das vivendas actuais. A devesa morreu e foi convertida en pasteiro para os animais e terras para sementar centeo; co paso do tempo rexurdiu novamente. Nesta carballeira habitaban os osos e as\u00ed o recollen cantidade inxente de lendas e contos de tradici\u00f3n oral; narraci\u00f3ns asentadas en feitos hist\u00f3ricos que hoxe xa van desaparecendo con cada un dos nosos maiores que se vai cara as estrelas.<\/p>\n\n\n\n
O novo emprazamento abasteceuse de auga por medio dun acueduto composto por un rego no chan e canles de madeira, que perdurou ata ben entrado o s. XX substitu\u00eddo por unha tubaxe met\u00e1lica que achegou a auga ata unha fonte p\u00fablica chamada \u201c A Ca\u00f1er\u00eda Vella\u201d constru\u00edda nos primeiros anos do s. XX.<\/p>\n\n\n\n
O documento escrito m\u00e1is antigo que se co\u00f1ece da aldea de Meiraos, rem\u00f3ntase ao s. X. unha escritura do Tumbo do Mosteiro de Samos, datada \u00f3 11 de marzo de 973 segundo a cal Menendo D\u00edaz doa ao Mosteiro de Samos un lugar, preto de S. Xo\u00e1n nomeado Meiranos.<\/p>\n\n\n\n
En canto a poboaci\u00f3n de O Mazo non aparece no Catastro do Marqu\u00e9s da Ensenada realizado en 1752, e no Dicionario de Madoz de 1845 xa se cita un martinete de ferro no rio Pequeno. No entanto foi fundado por Francisco Romero en 1813 dato que se co\u00f1ece grazas a un protocolo notarial do 17 de xaneiro deste mesmo ano, polo cal o fundador acorda co dono do Mui\u00f1o do Vao non prexudicalo coa construci\u00f3n dunha calzada no rio para desviar a auga e conducila para a ferrer\u00eda, como queira que for, o Mui\u00f1o do Vao desapareceu ben axi\u00f1a e O Mazo seguiu funcionando unha tempada m\u00e1is. <\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"http:\/\/buracadasgrellas.es\/historia\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/restos-do-mazo.jpg\")
![\"\"](\"http:\/\/buracadasgrellas.es\/historia\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/Casa-do-meio.mazo_-576x1024.jpg\")
No Madoz xa se cita a Casa do Mazo, que v\u00e9n sendo a que hoxe chaman \u201c do Medio\u201d que segundo os propietarios pertenceu ao operario maior da que eles chaman \u201c a Fundici\u00f3n\u201d en realidade trat\u00e1base de d\u00faas construci\u00f3ns, unha delas albergaba o mazo e a outra a ferrer\u00eda. No lugar at\u00f3pase unha terceira que foi minicentral hidroel\u00e9ctrica ata mediados do s. XX e que se constru\u00edu aproveitando os materiais das outras d\u00faas. Hoxe en d\u00eda dormen embaixo das silvas e tam\u00e9n a \u201cCasa da Sabaneta\u201d que se atopaba xusto por riba da grande presa que chaman \u201c do Banzado\u201d e que nada ten que ver con outra de similares caracter\u00edsticas chamada \u201c do Val da Ponte\u201d que cruzaba por un ag\u00fceiro ubicado nun piar que sosti\u00f1a a hoxe desaparecida \u201cPonte de Sufervenza\u201d e coma no caso da anterior serv\u00eda para conducir a auga a uns prados de rega e para o funcionamento dun mui\u00f1o de auga do cal a\u00ednda quedan as ru\u00ednas. Polo tanto; O Mazo chegou a ter catro casas-vivenda. <\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"http:\/\/buracadasgrellas.es\/historia\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/Casa-do-sabaneta.mazo_.jpg\")
Tam\u00e9n aqu\u00ed houbo grande loita por mor das augas: as treboadas xuntaban moita cantidade pola vella Calella \u201cdo Tallo\u201d que comunicaba ambas as d\u00faas poboaci\u00f3ns e iso supo\u00f1\u00eda un risco. Por outra parte, os seus habitantes construir\u00e1n galer\u00edas subterr\u00e1neas para a tra\u00edda, pois a \u201cFonte do Mazo\u201d serv\u00eda para abastecerse de auga e como lavadoiro, pero non pod\u00eda chegar \u00e1s vivendas por uns poucos metros de altitude. Aquelas galer\u00edas son verdadeiras obras de enxe\u00f1eir\u00eda que hoxe resultan sorprendentes pola forza investida nelas: A mina da auga a\u00ednda hoxe \u00e9 visible en parte e representa un bo exemplo de tanta loita mantida ao longo do tempo. En varias obras aparece, esta ferrer\u00eda do Mazo co nome de Ferrer\u00eda de Vilasibil, a pesar de atoparse no termo de Meiraos, porque seu fundador era natural de Vilasibil.<\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"http:\/\/buracadasgrellas.es\/historia\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/mini-central-electrica-mazo.jpg\")
A Igrexa Parroquial de Meiraos at\u00f3pase nun outeiro entre as aldeas de Meiraos e Vilasibil, posiblemente ergueita aproveitando alg\u00fan elemento pagano que se atopaba no lugar; pois al\u00ed houbo unha grande necr\u00f3pole que pertenceu ao Castro de Vilasibil . Foi constru\u00edda en varias etapas ata converterse na de maior tama\u00f1o de todo O Caurel. Uns arcos cegos polo lado norte e pola b\u00f3veda que da acceso ao templo parecen indicar que puido atoparse no lugar un claustro dun mosteiro. Algo que perdurou no tradici\u00f3n oral. C\u00f3mpre salientar a Casa-Reitoral composta por varias construci\u00f3ns que tam\u00e9n se abasteceu, en tempos; por medio dun acueduto que deixou a s\u00faa pegada na toponimia do lugar, asi atopamos as leiras de \u201cO Rego\u201d coma no caso de Meiraos onde tam\u00e9n chaman \u201cSouto do Rego\u201d ao lugar onde desembocaba o acueduto. Nesta reitoral estivo unha notar\u00eda e son moitos os documentos datados nos ss. XVIII e XIX que principian \u201c En la casa rectoral de esta feligres\u00eda\u2026\u201d <\/em>e mesmo no adro da Igrexa. Segundo o Catastro do Marqu\u00e9s da Ensenada as medidas desta reitoral eran: 27 varas de fronte e 14 de fondo. C\u00f3mpre salientar que a Vara castel\u00e1 ou vara de Burgos ti\u00f1a unha equivalencia de 83, 5905cm. A diferencia da Vara galega que posu\u00eda 80cm. Outras construcci\u00f3ns anexas serv\u00edan de dependencias agr\u00edcolas e gandeiras, pois eran moitas as cabezas de gando que posu\u00eda dadas en r\u00e9xime de parzar\u00eda a varios fegreses da parroquia talmente como se recolle no Catastro do Marqu\u00e9s da Ensenada realizado en 1752. Estoutras construci\u00f3ns non aparecen neste catastro, ag\u00e1s; outra casa na aldea de Paderne de 16 varas de fronte e 5 de fondo.<\/p>\n\n\n\n Cando a imaxe titular da Parroquia, unha talla da Virxe sedente oca por dentro, onde ao parecer; hab\u00eda outra imaxe de pedra hoxe desaparecida, por atoparse moi deteriorada decidir\u00e1n trasladala \u00e1 Capela de Miraz, para trocala por outra talla que se atopaba nesa capela. Disque ese d\u00eda desatouse tal treboada coma nunca endexamais se vira. As aldeas ficaran incomunicadas en varios puntos e a xente interpretouno coma un castigo Divino polo traslado da imaxe. Alg\u00fans deses cami\u00f1os desapareceran para sempre e nunca se puideran arranxar. Para outros o castigo vi\u00f1era porque como a talla era moi vella tentaran de serrarlle a cabeza, daquela a imaxe verteu pingas de sangue e desatouse a treboada que deixou a terra ferida para sempre, sendo hoxe visible tal desfeita en varios puntos desta parroquia.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Fonte: Xes\u00fas Alfonso Parada.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Non \u00e9 doado rastrexar na orixe desta importante aldea do municipio de O Caurel. Chegou a ter m\u00e1is de 30 casas-vivenda tendo en conta a poboaci\u00f3n de O Mazo, agregada administrativamente a Meiraos, ata a d\u00e9cada dos anos oitenta do pasado s\u00e9culo cando pasou a ser unha entidade de poboaci\u00f3n independente. O f\u00edo disto; a […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"class_list":["post-204","page","type-page","status-publish","hentry"],"yoast_head":"\n![\"\"](\"http:\/\/buracadasgrellas.es\/historia\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/marques-ensenada-paderne2-768x1024.jpg\")
<\/figure><\/li>![\"\"](\"http:\/\/buracadasgrellas.es\/historia\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/marques-ensenada-paderne-768x1024.jpg\")
<\/figure><\/li><\/ul>