HISTORIA DE MEIRAOS

Non é doado rastrexar na orixe desta importante aldea do municipio de O Caurel. Chegou a ter máis de 30 casas-vivenda tendo en conta a poboación de O Mazo, agregada administrativamente a Meiraos, ata a década dos anos oitenta do pasado século cando pasou a ser unha entidade de poboación independente. O fío disto; a numeración actual das casas de Meiraos principia co número 3, pois as dúas anteriores son as da poboación do Mazo.

O seu nome disque ten relación coa auga, nada descabelado pois, a historia de Meiraos atópase intimamente relacionada ao control das augas tanto por exceso como por defecto. Nos tres asentamentos que tivo Meiraos, a loita coas augas foi unha constante.

La imagen tiene un atributo ALT vacío; su nombre de archivo es meiraos-1024x768.jpg
´Meiraos

A súa andaina principiou no poboado castrexo de Rebouta ou de Sto. Estevo, pola capela que albergou a talla actual que hoxe se atopa na vella capela. Co paso do tempo o castro foi abandonado e a aldea trasladou o seu emprazamento a un socairo afeito, ben solleiro, amplo, preto de recursos hídricos, pero; co inconvinte que supón as enchentes que baixaban aba abaixo dende a grande carballeira que se atopa por riba da aldea. As treboadas fortes ameazaban esta aldea e houbo que procurar abeiro noutro lugar. A aldea deixou pegada na toponimia do lugar pois aínda hoxe atopamos o “Souto da Casa do Campo”, e un cacho de parede que proban a existencia deste poboado. Así Meiraos mudou o seu emprazamento outra vez e  estableceuse no lugar  actual para ir  medrando co paso do tempo. No entanto; as catro casas do bico da aldea son as máis antigas e para a súa construción empregouse os entullos da Mina da Fonte Vella; amais diso, tiñan aira individual, algo pouco frecuente no lugar, xa que  todas as demais a que tiñan era comunitaria. A tradición conta que a casa que hoxe atopamos no fondo da aldea, en tempos; foi a cimeira e quedou co nome de “Casa-Nova” Tamén a toponimia concorda e alí mesmo atopamos o souto e  mais os prados de “ A Cimeira” que nos lembran esa primeira vivenda que se construíu xusto por riba das outras.

La imagen tiene un atributo ALT vacío; su nombre de archivo es torre-do-sancho-768x1024.jpg
Torre do Sancho

Neste novo emprazamento as enchentes tamén ameazaban as vivendas, malia os esforzos da veciñanza que tentou desviala dando lugar a uns fondos carriozos que baixan ata o rio, produto daquelas violentas enchentes agravadas pola desaparición daquela frondosa carballeira que foi recuando ata desaparecer por completo cando se empregou a súa madeira para a construción das novas vivendas. Aínda hoxe atopamos trabes de carballo que procedían dese lugar dentro das vivendas actuais.  A devesa morreu e foi convertida en pasteiro para os animais e terras para sementar centeo; co paso do tempo rexurdiu novamente. Nesta carballeira habitaban os osos e así o recollen cantidade inxente de lendas e contos de tradición oral; narracións asentadas en feitos históricos que hoxe xa van desaparecendo con cada un dos nosos maiores que se vai cara as estrelas.

O  novo emprazamento  abasteceuse de auga por medio dun acueduto composto por un rego no chan e canles de madeira,  que perdurou ata ben entrado o s. XX substituído por unha tubaxe metálica que achegou a auga ata unha fonte pública chamada “ A Cañería Vella” construída nos primeiros anos do s. XX.

O documento escrito máis antigo que se coñece da aldea de Meiraos, remóntase ao s. X.  unha escritura do Tumbo do Mosteiro de Samos, datada ó 11 de marzo de 973 segundo a cal Menendo Díaz doa ao Mosteiro de Samos un lugar, preto de S. Xoán nomeado Meiranos.

En canto a poboación de O Mazo non aparece no Catastro do Marqués da Ensenada realizado en 1752, e no Dicionario de Madoz de 1845 xa se cita un martinete de ferro no rio Pequeno. No entanto foi fundado por Francisco Romero en 1813  dato que se coñece grazas a un protocolo notarial do 17 de xaneiro deste mesmo ano, polo cal o fundador acorda co dono do Muiño do Vao non prexudicalo coa construción dunha calzada  no rio para desviar a auga e conducila para a ferrería, como queira que for, o Muiño do Vao desapareceu ben axiña e O Mazo seguiu funcionando unha tempada máis.

La imagen tiene un atributo ALT vacío; su nombre de archivo es restos-do-mazo.jpg
Restos do Mazo
La imagen tiene un atributo ALT vacío; su nombre de archivo es Casa-do-meio.mazo_-576x1024.jpg
Casa do Medio, O Mazo

Muiño de Vilela en Meiraos

Este é o Muiño de Vilela en Meiraos. É da casa de Lópe e en tempos foi unha entidade de poboación independiente, estaba habitado temporalmente.
Nel podese ver ainda o Pousadoiro que era unha pedra sainte para pousar os sacos de gran antes de entrar no muiño, ou para erguer a carga antes de marchar, axudar a cargar as cabalerías, poñer os apeiros….pousar a merenda…tiñan unha función polivalente e moi importante malia a súa sinxeleza.
A porta do inferno tena paredada porque pasaban as vacas por diante para que non entrasen, seguramente, cando quedou en deshuso

Fonte: Xesús Alfonso Parada.

Deja una respuesta